Ik consuMEER, dus ik ben?

Ron: ‘Ik vecht binnen mijn branche (marketing/communicatie) al enkele jaren tegen de uitholling van identiteit en predik voor maximalisatie van de betekenis van identiteit binnen organisaties.’ Hij koos een shoppende Paris Hilton: ik ben consument, dus ik ben.

‘Ik ben consument, dus ik ben.

We praten snel over extremisten als het over het geloof gaat. Maar ik zie een ander soort extremist om mij heen lopen. De consument.

Het kan niet anders dat iedereen in deze tijd zichzelf het middelpunt van de belangstelling vindt. Jij wordt toch ook elke seconde van de dag aangesproken. In de supermarkt, via tv, radio, internet, krant, magazine, billboards, verkopers of overheden en ga zo maar door. Iedereen wil iets van je. Het meeste word je aangesproken op de inhoud van je portemonnee.

Door deze hoeveelheid aanbod, ga je jezelf associëren met wat je leuk vindt. Als je in contact bent met ‘jezelf’ heb je van tevoren wellicht een beeld gevormd over wat bij je past. Maar met de toename van het aantal producten
en merken en iconen dat op een persoon wordt afgevuurd, neemt het aantal mensen wat zich associeert met een ander (merk, persoon) enorm toe.

Ik zie steeds vaker blonde meisjes met grote brillen en kleine hondjes lopen, of ik hoor over extreem dure feesten van 16-jarigen.

Bij sollicitaties ben je bang (net als in televisieprogramma’s) te worden weggestemd door je collega’s. Vrienden van mij zijn hun iphone of denken sinds hun lidmaatschap van BNN dat dát hun waarde van het leven bepaalt. Als er iemand inrijdt op de koningin, hebben we het allemaal echt meegemaakt. Overal om mij heen zie ik juryleden die oordelen of ik nog wel of niet goed functioneer. E-media bepaald waarover ik moet praten in het dagelijks leven. Het zijn de scenarioschrijvers van mijn leven geworden. Hoofdstuk tsunami is nog niet voorbij of Michael Jackson en de crisis bepalen het gespreksonderwerp op straat. De sociale druk die de media het functioneren van mensen is groter dan voorheen. Er is alleen niets sociaals meer aan. Je voelt je dan ook niet meer mens… maar consument.

We leven met zijn alle zo langzamerhand in een zwaar gesponsorde tv-soap-serie. Met onszelf als ster in het midden, keuzes makend uit wat ons aangeboden wordt door het systeem. Wat niet in de winkel of niet op internet te vinden is bestaat niet. Kijk maar op internet. Iedereen weet zich op facebook, hyves en linkedin te presenteren alsof ze ‘the King’ zelf zijn. Met de kans dat je ‘jezelf’ verliest in wat een ander van je vindt of wat een ander je aanbiedt. Zo komt je gewenste identiteit regelmatig voorop en is de werkelijke identiteit ‘jezelf’ steeds vaker het slachtoffer van uitholling. ‘Je werkelijke zelf’ kun je tenslotte niet zien, en verdwijnt dan ook in het ergste geval uit je gevoelsleven.

Niet alleen mensen hebben daar last van. Zelfs sommige dieren, zijn niet meer te herkennen als zodanig. Daar zorgt een prachtige kledinglijn van www.glamourdog.com wel voor. Maar ook, en vooral, organisaties. Die presenteren zichzelf al jaren als iets wat al helemaal niets meer met hun werkelijke identiteit te maken heeft.

De crisis wordt vaak toegedicht aan de bankiers. Ook zijn marketeers, juristen en overheid vaak aangewezen als schuldigen. Maarrrrr ben je zelf in de rol als consument niet net zo schuldig aan deze waanzin? Jij als MENS kan er niets aan doen. Je bent onzichtbaar geworden. Nee…. de mensen zijn de slachtoffers van wat de CONSUMENT heeft aangericht.

Ik hoop dat de mens weer snel aan het roer komt te staan van onze samenleving.’